Alice in Wonderland (1903)

Λίγο πριν την πολυαναμενόμενη νέα εκδοχή δια χειρός Tim Burton, αξίζει νομίζω να ρίξουμε μια ματιά και στην πρώτη-πρώτη, που γυρίστηκε το 1903 παρακαλώ, ένα κομμάτι της οποίας μόλις απεκατέστησε το British Film Institute.

Ένας ασυνήθιστα θεατρικός μήνας! (+τι προκειται να δω)

Ομολογώ ότι τον περασμένο μήνα το παράκανα ελαφρώς. Εϊδα τέσσερις παραστάσεις ήδη, έχω κλείσει άλλη μια και έχω βάλει στο μάτι κανα-δυό ακόμα. Τι να κάνεις, πολύ ενδιαφέρων ο φετινός θεατρικός χειμώνας (σε αντίθεση με τον χλυαρό περσινό). Άσε που είχα καιρό να πάω και έπρεπε να βγάλω τα σπασμένα :) . Για να δούμε λοιπόν:

Ξεκινάω με τις παραγωγές του λατρεμένου Εθνικού, που ποτέ δε με έχει απογοητεύσει- το οποίο επίσης παρέχει και τα εισιτήρια των £10 για τις εξαιρετικές παραγωγές του. Είναι να μη γίνεις τακτικός θαμώνας;

Το πρώτο έργο που είδα, και αυτό καθαρά από περιέργεια, ήταν το Nation. Η ιστορία του Mau, του γιου του αρχηγού ενός μικρού εξωτικού νησιού, και τις Daphne, μιας αγγλιδούλας που διέσχιζε τον Ατλαντικό για να συναντήσει τον πατέρα της. Τα δύο παιδιά συναντώνται εξαιτίας ενός φοβερού γεγονότος; ενός τεράστιου κύματος, που πνίγει τους συμπατριώτες του Mau και τους συνταξιδιώτες της Daphne. Τα δυο παιδιά επιβιώνουν σε ένα έρημο νησί, και παρόλο που αρχικά δεν μπορούν να συνεννοηθούν, καταφέρνουν να χτίσουν ένα καινούργιο έθνος, μαζί με αλλα θύματα του κύματος που καταφτάνουν στο νησί. Ένα πολύ όμορφο παραμύθι που προφανώς απευθύνεται σε οικογένειες, με πολύ καλή σκηνοθεσία και ερμηνείες, και εκπληκτική σκηνογραφία και φωτισμό. Συστήνω ανεπιφύλακτα αν ανεβεί ξανα!

Every good boy deserves a favour: Ένα ιδιόμορφο και σκληρό έργο σχετικά με την καταπίεση των αυταρχικών καθεστώτων. Ένας κατήγορος του σταλινικού καθεστώτος εγκλείεται σε ψυχιατρική κλινική ως "έχοντας ψευδαισθήσεις επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο". Συγκρατούμενός του ένας σχιζοφρενής, που εχει την εμμονή ότι μια ορχήστρα τον περιβάλλει. Και η ορχήστρα είανι εκεί, πάνω στη σκηνή, σχολιάζει μουσικά τις σκέψεις των πρωταγωνιστών. Και συμμετέχει. Συγκλονιστική η σκηνή που τα μέλη της ορχήστρας υποβάλλονται σε βασανιστήρια από τους καθεστωτικούς. Ένα έργο-σπουδή στην (εσωτερική) ελευθερία και στις θυσίες που αυτή απαιτεί.




The power of Yes: Μόλις εχτές είδα το εξαιρετικό αυτό έργο του David Hare. Ο συγγαφέας συνδιαλέγεται με το κοινό και προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς μας οδήγησε σε αυτή την οικονομική κρίση-και ποιο είναι το πραγματικό μέγεθός της. Στην προσπάθειά του να γράψει ενα θεατρικό για την κρίση, συμβουλεύεται μεγάλες προσωπικότητες της διεθνούς οικονομικής σκέψης που παρελαύνουν στη σκηνή και μας αναλύουν το ιστορικό αυτής της κατάστασης. Από τα μέσα της δεκαετίας του '90, με την απότομη ανάπτυξη των χρηματαγορών (και κυρίως του Λονδίνου), μέχρι τα μέσα των '00, με την ανεξέλεγκτη απληστία που οδήγησε τον τομέα σε απερισκεψίες, και μέχρι τα τελευταια 2-3 χρόνια, με την κατάρρευση τνω τραπεζών και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Εξαιρετικά επίκαιρο, ειδωμένο από την πλευρά ενός ανθρωπου που δεν καταλαβαίνει καλα το σύστημα (όπως και πολλοί από εμάς), είναι σίγουρο ότι θα κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον σας. (NdN μην τολμήσεις να το χάσεις!!!!)

Waiting for Godot: Ήθελα να το δω πέρσυ, αλλά δυστυχώς δεν ήμουν όσο οργανωμένος θα έπρεπε, και όταν αποφάσισα να ψάξω για εισητήρια δεν είχε μείνει ούτε σκαμπό. Ευτυχώς το ανέβασαν ξανα φέτος πάντα με τον λατρεμένο Ian McKellen αλλά με τον Rogert Rees να αντικαθιστά τον Patrick Stewart. Δύσκολο έργο, και το ήξερα πριν πάω γιατί είχα ξεκινήσει να το διαβάζω. Η πρώτη πράξη μοιάζει ασύνδετη χωρίς νοήμα, σε κάνει να αναρωτιέσαι ποιος ακριβώς είναι ο σκοπός αυτού του έργου. Δύο γεροντάκια τσακώνονται, φιλοσοφούν και περιμένουν έναν κάποιο Godot. Και μετά;

Με τη δεύτερη πράξη το έργο αποκτά νόημα, τουλάχιστον για εμένα. Δεν θα επεκταθώ γιατί μπορεί κάποιοι να θέλετε να το δείτε. Αν πάντως ο σκοπός του θεάτρου είναι να σε κάνει να σκεφτείς, να προβληματιστείς για το νόημα της ζωής και την αξία των πραγμάτων, τότε έχουν δίκιο όσοι λένε ότι ο Μπέκετ είναι σπουδαίος δραματουργός. Από την άλλη, μπορεί να το ερμήνευσα εγώ λάθος-μάλλον, όπως ήθελα εγώ να το ερμηνεύσω. Μα αυτή δεν είναι η μαγεία της τέχνης...;

Εξαιρετικός ο Ian McKellen στο ρόλο του γκρινιάρη Estragon. Δείτε αποσπάσματα εδώ

Προσεχώς:

Κείμενο του Alan Bennett (The History Boys) με πρωταγωνιστή τον Richard Griffiths? Μόνο καλό μπορεί να είναι! Ραντεβού τον Απρίλη!

Πρέπει να πάρω τη δόση μου από Tenesse Williams φέτος, και το αυτό το ανέβασμα της Λυσσασμένης Γάτας θεωρείται πολλά υποσχόμενο. Έχει πάει κανείς; Να κλείσω;

Τον Simon Russell Beale τον είδα πέρσυ στο Βυσσινόκηπο και ήταν πολύ καλός. Επίσης δε συγχώρησα στον εαυτό μου ότι έχασα τη Mother Courage της Fiona Shaw πέρσυ, όπότε να μια καλή ευκαιρία να εξιλεωθώ! Ένα πολύ "Αγγλικό" έργο, και πάλι στο National, μου φαίνεται θα παρασυρθώ!

Για όλες τις παραγωγές του National Theatre δείτε εδώ

Άφωνος

Η ιστορία της Ουκρανίας φτιαγμένη στην άμμο. Δείτε και θαυμάστε. Γιατι καμιά φορά υπάρχουν και πραγματικά ταλέντα στα τηλεοπτικά πανηγύρια...

Julie & Julia- Να πάτε να τη δείτε!

(...κυρίως η Θεία Ντόνα!Πόσες άλλες ταινίες συνδυάζουν μαγειρική και blogging;)




Βασισμένη σε δύο βιογραφίες, μια από τις πιο ευχάριστες ταινίες της χρονιάς! Η ιστορία της Julia Child, διάσημης αμερικανής μαγείρισσας που στη δεκαετία του 50 προσπάθησε να αλλάξει τις διατροφικές συνήθειες των αμερικανών, και της Julie, μιας 30χρονης που έβαλε στόχο να μαγειρέψει όλες τις συνταγές της Julia μέσα σε ένα χρόνο, περιγράφοντας το εγχείρημά της στο blog της! Η Meryl Streep για άλλη μια φορά κεντάει ως Julia Child, και ειναι να απορείς πως αυτή η γυναίκα καταφέρνει να είναι άλλος άνθρωπος σε κάθε της ταινία.

Συστήνω ανεπιφύλακτα. Και ετοιμαστείτε να βγείτε από την αίθοσα πεινασμένοι!

One & other

Αυτές τις μέρες στην Trafalgar Square διοργανώνεται ένα ασυνήθιστο καλλιτεχνικό γεγονός: Το One & other, έμπνευσης Antony Gormley. Η σύλληψη απλή: ο καθένας μας είναι καλλιτέχνης και ο καθένας μας μπορέι να εκφραστεί δημόσια.

Πριν εξηγησω περαιτέρω, δύο λόγια για τον Τέταρτο Πλίνθο της Trafalgar Square. Η πλατεία, εκτός από τον Νέλσονα και τα λιοντάρια, έχει και τέσσερις πλίνθους, που γενικώς περνάνε απαρατήρητοι. Και ενώ οι τρεις αποτελούν μόνιμη βάση για αγάλματα διάφορων έφιππων και μη, ο τέταρτος πλίνθος φιλοξενεί διάφορα έργα τέχνης καθε φορά, τα οποία αλλάζουν κατα διαστήματα. Το θέμα του φετινού καλοκαιριού: One & other!

Ο Gormley λοιπόν πρότεινε, αντί για κάποιο σύνηθες στατικό γλυπτό, απλοί άνθρωποι να ανέβουν στον Πλίνθο και να κάνουν ό,τι τους κατέβει (κυριολεκτικά), έτσι ώστε το βάρθρο αυτό να γίνει η βάση γισ ένα μνημείο ζωντανών ανθρώπων και όχι νεκρών πολεμιστών και άλλων ηρώων, σαν ένας καθρέφτης της σύγχρονης Βρετανίας.Περισσότερα από τον ίδιο τον καλλιτέχνη εδώ:



Πανέξυπνη ιδέα, αν θες τη γνώμη μου-τουλάχιστον όποτε περνας από την πλατεία γυρνάς και το κεφάλι για να δεις τι παίζει. Οι συμμετέχοντες επιλέχτηκαν μετά από κλήρωση, και φυσικα οι συμμετοχές στην κλήρωση ήταν εκατοντάδες χιλιάδες. Δείτε μερικά βίντεο παρακάτω (κι επίσης εδώ. Πώς σας φαίνεται;










24ωρη κάλυψη στο επίσημο website

Και ένα σπαρταριστό βίντεο από το Channel 4

The Cherry Orchard by Chekov @ The Old Vic

Όμορφη παράσταση, εξαιρετικες ερμηνείες, ιδιαίτερα από τους Simon Russell Beale (Lopakhin) και Sinead Cusack (Liubov) στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, και φυσικά ένα πολύ δυνατό κείμενο που αντικατοπτρίζει τις κοινωνικές ανακατατάξεις στην Ρωσία των αρχών του 20ου αιώνα. Ψιλοαδιάφορη η ερμηνεία του Ethan Hawke (Petya), που πρέπει μάλλον να καλοσκεφτεί αν του ταιριάζει το κλασσικό ρεπερτόριο. To Bridge Project τελειώνει το ερχόμενο Σαββατοκύριακο-αν βρείτε εισιτήρια για το Cherry Orchard μην το χάσετε!

Lulu @ Royal Opera House

Εκμεταλλευόμενοι το £10 Student Standby του Royal Opera House πήγαμε με το bebe να δούμε το Lulu του Alban Berg, μια όπερα την οποία ούτε καν είχα ξαναακούσει, αλλά σκέφτηκα ότι θα άξιζε τον κόπο να δοκιμάσω.




Ενδιαφέρον έργο, ενδιαφέρουσα μουσική. Μου φάνηκε αρκετά διαφορετική ώς σύνολο, και ίσως έχει να κάνει με το ότι γράφτηκε μέσα στον 20 αιώνα, και το στυλ ήταν πολύ διαφορετικό από τις πιο κλασικές όπερες που έχω δει και ακούσει (Mahler, βοηθησε με πλιζ!). Δεν είχε πολλά ιντερλούδια ούτε το λιμπρέτο περιελάμβανε τους τεράστιους μονολόγους που συναντάς σε άλλες όπερες. Τη βρήκα αρκετά πιο θεατρική, με γρήγρους διαλόγους και πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή. Το μόνο μειονέκτημα ήταν η διάρκεια, καθώς, μαζί με δύο 25λεπτα διαλείμματα είμασταν εκει μέσα 4 ωρες.



Ο χαρακτήρας της Lulu με προβλημάτισε. Γυναίκα-θύμα ή Femme-fatale; Κυνηγός ή θήραμα; Σε όλη της τη ζωή δείχνει να γίνεται αυτό που θέλουν οι άντρες γύρω της, να αλλάζει ονόματα και ρόλους όπως εκείνοι θέλουν, αλλά στο τέλος τους καταστρέφει, θριαμβεύει η ίδια, μένοντας πάντα ψυχρή και ανέκφραστη στα όσα συμβαίνουν γύρω της. Μέχρι το φινάλε της ζωής της, όπου αλληγορικά οι νεκροί σύζυγοί της επιστρέφουν για να την εκδικηθούν, εν είδη νέμεσης.



Τα σκηνικά και τα κοστούμια υπηρετούσαν ιδανικά το σκοτεινό αυτό έργο. Η σκηνή ήταν ένα μαύρο κουτί ουσιαστικά, με ένα γυάλινο παραβαν στη μέση, ενώ τα κουστούμια ήταν μαύρα, γκρι και μερικά μόνο άσπρα. Όμορφες ερμηνείες από τους Agneta Eichenholz (Lulu), Michael Volle (Dr Schon), Klaus Florian Vogt (Alwa) και Will Hartmann (Painter), αλλά κατά τη γνώμη μυ αυτή που έκλεψε την παράσταση ήταν η Jennifer Larmore (Countess Geschwitz).

Δείτε κι ένα βίντεο με τον μαέστρο (Antonio Pappano) να μιλάει για τη Lulu.




Η βραδιά όμως δεν τέλειωσε εκεί...

Καυτό θεατρικό καλοκαίρι προ των πυλών (aka δεν το γλιτώνω το δάνειο αδέρφια)

Βάλθηκαν να μας τρελάνουν τα θέατρα. Πληθώρα αξιόλογων παραστάσεων με κορυφαίους συντελεστές. Άντε να διαλέξεις. (Wrong guy, βγάλε μπλοκάκι). Για να δούμε τι θα δούμε (πιθανότατα)με δύο λόγια...

Ξεκινώ με μια παράσταση που μάλλoν θα χάσω (αν και έτσι νόμιζα και για τη Madame de Sade και να η έκπληξη που λέγαμε)

Hamlet @ Wyndham's theatre



O Jude Law παίρνει τη σκυτάλη από τη Judi Dench στο Wyndham's για να ανεβάσει Shakespeare. Ενδιαφέρουσα πρόταση αλλά και μεγάλη πρόκληση για τον Jude φαντάζομαι, που τον έχουμε συνηθίσει σε αλλους ρόλους. Τα εισιτήρια έχουν ήδη εξαντληθεί. Ας προκύψει κάποια ακύρωση πάλι, ΠΛΙΙΙΙΖΖΖΖ


Waiting for Godot @ Haymarket Theatre Royal



Οι Ian McKellen και Patrick Stewart πρωταγωνιστούν στο περίεργο έργο του Beckett, στο οποίο "δεν συμβαίνει τίποτα". Η παραγωγή έχει λάβει μέτριες κριτικές προς το παρόν (Time out, Guardian), οι οποίες θεωρούν το ανέβασμα πιο "χαρούμενο" απο ό,τι θα έπρεπε να είναι. Θα κοιτάξω να πάω για να έχω ιδία γνώμη. Εξάλλου, μου αρέσει πολύ ο Ian McKellen (The DaVinci Code, Lord of the Rings), και σαν ηθοποιός και σαν gay activist (με τον τρόπο του, είναι και 70 χρονών).

The Cherry Orchard @ The Old Vic


Αφού από βλακεία έχασα το "Dancing in Luhnasa" (γμτ,γμτ,γμτ) πρέπει να δράσω άμεσα για τις υπόλοιπες παραγωγές του Old Vic. Ο Βυσσινόκηπος ξεκινάει τον άλλο μήνα με σκηνοθέτη τον Sam Mendes (American Beauty) και με τη δεύτερη έπληξη του καλοκαιριού: τον Ethan Hawke να παίζει Chekhov! Ειλικρινά δεν ξέρω τι να περιμένω, αλλά κάτι μου λέει ότι αυτό είναι λιγότερο ριψοκίνδυνο από τον Shakespeare του Law. Ίδωμεν.

ΥΓ: Να υπενθυμίσω στους Λονδρέζους γειτόνους ότι όσοι είμαστε δημότες Lambeth ή Southwark δικαιούμαστε εισιτήρια των £5 για Τετάρτες απόγευμα!

A winter's tale @ The Old Vic


Δεύτερη παραγωγή του Old Vic, με τον ίδιο σκηνοθέτη αλλά δυστυχώς δεν είμαι σίγουρος για το καστ, το οποίο στο website είναι βλακωδώς ανακατεμένο με το καστ της απο πάνω παράστασης. Τέσπα, λίγος Shakespeare ποτέ δεν έβλαψε κανένα, και για πέντε λίρες θα του κάνω τη χάρη, παρόλο που δεν είμαι φαν.

A doll's house @ Donmar Warehouse

Το εξαιρετικο Donmar Warehouse ανεβάζει αγαπημένο Ίψεν. Καλά μέχρι εδώ; Καλά. Ποια πάιζει τη Νόρα λες; Όχι μάντεψε...



Κι επειδη δεν θα το βρεις, αυτη:


Ποια είναι αυτή; Τι δεν την αναγνώρισες; Η πράκτωρ Σκάλλυ σου λέει τίποτα;

Η τρίτη κουλαμάρα του καλοκαιριού λοιπόν, η Gillian Anderson το γυρνάει στην ποιότητα και πρωταγωνιστεί στο Κουκλόσπιτο. Αυτό κι αν έχω περιέργεια να το δω...

Phedre @ The National Theatre



H Helen Mirren ενσαρκώνει τη Φαίδρα του Ρακίνα, σε μια παράσταση που θα παρουσιαστεί και στην Επίδαυρο το καλοκαίρι. Επίσης πολύ ενδιαφερουσα πρόταση, αλλά μάλλον έχουν ήδη εξαντληθεί τα εισιτήρια...


Αυτά προς το παρόν... (μα που έχω βάλει την πιστωτική μου;;;)

Madame de Sade, Wyndham's Theatre

Το ευχάριστο γεγονός της εβδομάδας (θα έλεγα και του μήνα, αλλά μόλις άρχισε!) ήταν οτι την τελευταία στιγμή (μόλις προχτες) ενημερώθηκα ότι λόγω ακύρωσης υπήρχαν διαθέσιμα εισιτήρια για την παράσταση Madame de Sade, με πρωταγωνίστριες μεταξύ άλλων τη Judi Dench και τη Rosamund Pike. Και φυσικά έσπευσα να τα κλείσω, ήθελα να δω αυτή την παράσταση από πέρσυ που ανακοινώθηκε, αλλά τα εισιτήρια είχαν εξαντληθεί ταχύτατα.

Η ιστορία λοιπόν του Μαρκησίου ντε Σαντ ξετυλίγεται μπροστά μας μέσα από τις αφηγήσεις τεσσάρων γυναικών που τον είχαν ζήσει, μεταξύ των οποίων και η σύζυγός του (Rosamund Pike) , η οποία παρά την κακή φήμη και τα σκάνδαλα που σχετίζονταν με το Μαρκήσιο εξακολουθούσε να του είναι πιστη, προς απογοήτευση της μητέρας της (Judi Dench). Όσο προχωράει το έργο, ενδιαφέροντα ερωτήματα γεννιούνται: ως που μπορεί να φτάσει η αφοσίωση ενός συντρόφου, τι τελικά είναι θεμιτό και τι δεν είναι, ποια είναι τα όρια του ανθρώπου όσον αφορά τη σαρκική απόλαυση, πόσο αυθεντικός είναι τελικά ο άνθρωπος όταν συμμορφώνεται με τις κοινωνικές νόρμες σχετικά με το τι είναι ηθικό, τι είναι επιτρεπτο, ακόμα και το τι είναι ωραίο και τι άσχημο. Ομολογώ ότι το πρώτο κομμάτι του έργου δε με είχε προιδεάσει για όλα αυτά τα ζητουμενα που θα έθετε. Δεν σας λέω περισσότερα, βρείτε το βιβλίο, κι εγώ αυτό θα κάνω!

Από πλευράς ερμηνειών, άλλη μια έκπληξη: παρόλο που πήγαμε προιδεασμένοι να εντυπωσιαστούμε από το παίξιμο της Judi Dench, ομολογουμένως δεν έκλεψε την παράσταση. Ίσως ήταν ο ρόλος της καθωσπρέπει αριστοκράτισσας μητέρας που δεν επέτρεπε ιδιαίτερες εξάρσεις. Ήταν η Rosamund Pike που μας άφησε άφωνους με το πάθος και το βάθος της ερμηνείας της, ιδιάιτερα στην τελευταία σκηνή, όπου η ένταησ την οποία έβγαζε ήταν τόσο πηγαία και αυθεντική, που το πρόσωπο και η φωνή της αλλοιώθηκαν.Εξαιρετική.





Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Και ολίγη εγχώρια αρχιτεκτονική

Παρά την πολυσυζητημένη (και χιλιοτραγουδισμένη μη σου πω) οικονομική κρίση, η οικοδομική δραστηριότητα στο Λονδίνο καλά κρατεί, και οι ουρανοξύστες ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια (στα χαρτιά τουλάχιστον, γιατί στην πραγματικότητα θέλουν και μια δεκαετία, οπότε δεν το λες και μανιτάρι). Παρόλο που νομίζω ότι η ανέγερση 20 και πλέον ουρανοξυστών είναι περιττή (δεδομένου και του χώρου που ήδη υπάρχει σε παλιότερα κτίσματα), και ότι ο ανταγωνισμός των κατασκευαστών για το ποιος θα χτίσει τον ψηλότερο δεν διαφέρει από τον ανταγωνισμό για το ποιος την έχει μεγαλύτερη, οφείλω να παραδεχτώ ότι μερικά από τα κτίρια είναι ενδιαφέροντα, από αισθητικής και από οικολογικης άποψης. Και επίσης ότι έχουν πολύ ενδιαφέροντα παρατσούκλια! (Κάντε κλικ στις εικονες για να τις δείτε γιατί μου τις κόβει το template)

α) Ξεκινώ από ένα υπάρχον κτίριο, το 30 St Mary Axe (Swiss Re Tower), γνωστό και ως Gherkin (ελληνιστί αγγουράκι τουρσί!)



Με 185 μέτρα ύψος είναι το 5ο ψηλότερο κτίριο στο ΗΒ. Έχει βραβευτεί για την οικολογική κατασκευή του, καθώς κάνει μέγιστη χρήση φυσικού φωτός και εξαερισμού, και κατά συνέπεια χρησιμοποίει το 50% της ενέργειας την οποία θα χρησιμοποιούσε ένα συμβατικό κτίριο του ιδίου ύψους. Στην κορυφή υπάρχει εστιατόριο και μπαρ με θέα το Λονδίνο πιάτο. Πρέπει να πάω κάποια στιγμή.

Trivia: Το γαργαλιστικό σχήμα του κτιρίου έδωσε αφορμή να προταθούν κι άλλα παρατσούκλια, όπως το Ερωτικό τουρσί, ο Πύργος-Υποννοούμενο, ο Γυάλινος Φαλλός και ο Δονητής-Γίγας



b)The London Bridge Tower, γνωστό και ως the Shard(ελληνιστί το Θραύσμα)





Με ύψος 310 μέτρα φιλοδοξεί να είναι το ψηλότερο κτίριο του ΗΒ, όταν ολοκληρωθεί το 2012 (προς το παρόν στα θεμέλια είμαστε). Πολύ ενδιαφέρον κτίριο, με 71 ορόφους, σουπερ οικολογικό, και καλυμμένο όλο με γυαλί το οποίο θα αντανακλάει το χρώμα του ουρανού. Στην κορυφή θα υπάρχει παρατηρητήριο για το κοινό (στο οποίο θα πάω ο-πωσ-δη-ποτε) και το 1/5 του πύργου θα είναι ξενοδοχείο. Μοναδικό μειονέκτημα κατα τη γνώμη μου είναι η περιοχή, στην οποία δεν υπάρχουν αντίστοιχα κτίρια, και όπως βλέπετε θα ξεπροβάλλει σαν γκουμούτσα μόνο του. Άσε που θα είναι μεσοτοιχία με το Guy's Hospital και τους βλέπω με ηλίαση τους ασθενείς...





c)Bishopsgate Tower, γνωστό και ως The Pinnacle ("Η απότομη βουνοκορφή")




Το (μελλοντίκα) δεύτερο πιο ψηλό κτίριο του ΗΒ, με ύψος 288 μέτρα. Μέσα στην καρδιά του City, κολλητά στο Liverpool Street station και πολύ κοντά στο Gherkin, το Pinnacle δεν θα είναι τόσο προκλητικό με τον όγκο του, καθώς εκεί γύρω υπάρχουν κι άλλοι ουρανοξύστες (πχ το Tower 42, στη φωτό αριστερά) και αναμένονται να χτιστούν κι άλλοι. Θα χτιστεί με τις ίδιες οικολογικές προδιαγραφές όπως το Gherkin και με ακόμα περισσότερα φωτοβολταϊκά panels, για αν είναι όσο πιο φιλικό στο περιβάλλον γίνεται. Στην κορυφή (φυσικά) θα υπάρχει εστιατόριο. Μ'αρέσει πολύ το σχήμα του, είναι σαν να τυλίγεται γύρω από τον εαυτό του.

d)Heron Tower




Στο ιδιο δρόμο με το Bishopsgate Tower και λιγο πιο πάνω, θα χτιστεί το Heron Tower των 246 μέτρων, λίγο βαρετό κτίριο ομολογουμένως (ούτε ψευδώνυμο δεν έχει), το οποίο και περιλαμβάνω for the sake of completeness που λένε και οι Αγγλοι. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το ότι έχουν γίνει κινήσεις εναντίον του γιατί χαλάει τη θέα από το St Paul's Cathedral, η οποία προστατεύεται βάσει νόμου.


e) 122 Leadenhall Street ή The cheese grater (Ο τρίφτης του τυριού)



Στην ίδια πάντα γειτονιά, 122 Leadenhall Street θα χτιστεί ο ουρανοξύστης με το πιο ευρηματικό παρατσούκλι ομολογουμένως (ύψος 225 μέτρα). Πέρα από την οικολογική κατασκευή και μπλα μπλα έχει ενδιαφέρον το ότι ο πύργος έχει αρχίσει να θεμελιώνεται ήδη, ενώ το προηγούμενο κτίριο του οικοπέδου κατεδαφίζεται ταυτόχρονα!(δεν έχω ιδέα πώς). Το σχήμα του είναι έτσι εσκεμμένα για να μην εμποδιζει τη θέα του St Paul. Για εστιατόριο δεν διάβασα τίποτα παραδόξως.

f) 20 Fenchurch street or the Walkie-Talkie



Πάντα στην ίδια γειτονιά (αμέτι μουχαμέτι να κάνουμε το City Manhattan) αναμένεται το πιο κουλό κτίριο της συνομοταξίας, το οποίο στα 160 μέτρα ύψος δεν θα έχει ευθείες γραμμές (εξωτερικά τουλάχιστον) και θα μοιάζει σαν να "πρήζεται" στην κορυφή. Το συγκεκριμένο κτίριο πέρασε από σαράντα κύματα αλλά τελικά θα προχωρήσει.


g) Strata, or Giant Razor (Το τεράστιο ξυράφι)




Κάτω από το ποτάμι πάλι, και πιο κοντά στη γειτονιά μου, το Strata έχει εγκριθεί ως μέρος της ανάπλασης του Elephant & Castle. Στα 147 μετρα ύψος, θα είναι συγκρότημα κατοικιών με τουρμπίνες αέρα στην κορυφή που θα παράγουν ενέργεια για το κτίριο! Επίσης, θα χρησιμοποιηθούν οικολογικά συστήματα θέρμανσης ακι εξαερισμού, ενώ το νερό της βροχής θα συλλέγεται και θα αξιοποιείται.


h) The Beetham Tower, or the Boomerang




Το πιο αμφίβολο να προχωρήσει κτίριο, εξαιτίας κόστους, διαμαρτυριών και άλλων προβλημάτων. Τελείως αταίριαστο στο περιβάλλον (όσοι ξέρουν το south bank πριν την Tate Μodern ξερουν τι εννοώ), ξεπροβάλλει σαν το μαρκούτσι σε μια περιοχή με τελείως διαφορετικό χαρακτήρα. Να μην προχωρήσει παρακαλώ.


Αυτά ήταν λίγα μόνο από τα κτίρια που έχουν εγκριθεί και έχουν ξεκινήσει, τα πιο ενδιαφέροντα κατά τη γνώμη μου. Για την πλήρη λίστα των εγκεκριμένων κτρίων και των αιτήσεων, ρίξτε μια ματιά εδώ. Η φυσιογνωμία της πόλης αλλάζει, και μέχρι το 2012 που θα είναι όλα αυτά έτοιμα, το Λονδίνο, και κυρίως το City, θα είναι πολύ διαφορετικό. μια ενδιαφέρουσα αναπαράσταση του πριν και του μετά θα δείτε εδω


Αλήθεια, σας άρεσαν; Και ποιος συγκεκριμένα;

The slumdog millionaire (2008)

Από τον Danny Boyle, τον σκηνοθέτη του Trainspotting, το Slumdog millionaire είναι η ιστορία ενός Ινδού που γεννήθηκε στις φτωχογειτονιές της Βομβάης και βρίσκεται λίγο πριν απαντήσει την τελευταία ερώτηση στον "Εκατομμυριούχο" της Ινδιάς και κερδίσει το παιχνίδι. Συλλαμβάνεται όμως με την κατηγορία ότι κλέβει, καθώς θεωρουν οτι είναι αδύνατον να ξέρει ολες τις ερωτήσεις, επειδή ακριβώς είναι ταπεινής καταγωγής. Κατα την ανάκριση η ζωή του Jamal ξετυλίγεται, και βλέπουμε ότι κάθε ερώτηση του παιχνιδιού συνδέεται με κάποιο περιστατικό της ζωής του...


Έξυπνη ιδέα, ενδιαφέρουσα πλοκή, πολύ καλές ερμηνείες. Γρήγοροι ρυθμοί, ενδιαφέροντα ψυχογραφήματα. Μια ταινια ενηλικίωσης διαφορετική από τις άλλες. Ζητήματα όπως η μοίρα, τα στερεότυπα, ο κοινωνικός αποκλεισμός, οι ανισότητες απασχολούν το μυαλό του θεατή καθόλη τη διάρκεια της ταινίας. Μοναδικό μειονέκτημα ίσως η δύωρη διάρκεια και οι άκαιροι και άνευ λόγου τίτλοι τέλους που χαλάν την ατμόσφαιρα. (Δε σας λέω λεπτομέρειες εννοείται). Δείτε το, νομίζω θα ξεχωρίσει.

Waltz with Bashir

Και πάνω που νόμιζα ότι κανένα άλλο animated film θα με σόκαρε τόσο όσο το Persepolis, ήρθε το Waltz with Bashir να με διαψευσει παταγωδώς.




Η ιστορία ενός ανθρώπου που έζησε τη φρίκη του πολέμου τόσο έντονα που διέγραψε τον πόλεμο από τη μνήμη του. Και η προσπάθειά του να θυμηθεί τον όλεθρο. Και μαζί του τον ξαναζούμε κι εμείς. Θυμός, λύπη, οργή, στεναχώρια, μίσος, όλα ξυπνάνε μαζί και θέλουν να εκφραστούν. Θες να κλάψεις, να φωνάξεις, να βρίσεις. Υπέροχη φωτογραφία, υπέροχο σκίτσο, εξαίσιο soundtrack, με μια σκληρή δόση ειρωνίας. Και το πιο τραγικό φινάλε που μπορείς να φανταστείς. Ξεχνάς ότι βλέπεις καρτούν. Δεν το βλέπεις. Το ζεις. Αριστούργημα.






ΥΓ: Γιατί τα animated έχουν τέτοια επίδραση πάνω μου;...

De profundis @ National Theatre

Πιστός στην υποσυνείδητη δέσμευσή μου να χτίσω το national theatre από την αρχή, να μαι πάλι εκεί χτες το βράδυ. Αυτή τη φορά το έργο ήταν το De Profundis του Oscar Wilde, με πρωταγωνιστή τον Corin Redgrave (αδελφό της Βανέσσας, όλο το σόι έχω δει φέτος σε μονολόγους). Το έργο ήταν ουσιαστικά μια θεατρική απόδοση της διάσημης επιστολής που έγραψε ο Oscar Wilde μέσα από τη φυλακή προς τον αγαπημένο του. Μέσα σε μία ώρα ο Corin Redgrave δεν ερμήνευσε απλά, έζησε τον πόνο και την απογοήτευση του καλλιτέχνη, ο οποίος έδωσε τα πάντα στον άνθρωπο που αγαπούσε, παραμέρησε την τέχνη του και χρεωκόπησε, για να καταλήξει στη φυλακή εξαιτίας του ίδιου αυτού ανθρώπου, ο οποίος μετά από 2-3 χρόνια σχέσης έφτασε σε σημείο να τον κατηγορήσει ότι τον διέφθειρε. Στη Βικτοριανή Αγγλία ομοφυλοφιλία εκτός από κοινωνικό στίγμα ήταν και ποινικό αδίκημα, κι έτσι ο Wilde κατάληξε στη φυλακή Reading, από όπου έγραψε και το γράμα, και η καριέρα του τερματίστηκε άδοξα.

Περισσότερα για τη ζωή του Oscar Wilde εδώ